Blog

జ: ప్రాణాయామం లోపలి ప్రాణ శక్తిని నేరుగా నిర్దేశించే ప్రక్రియ. ఏ పొరపాటు జరిగినా అది తమోగుణాన్ని పెంచుతుంది. గురువు స్వయంగా ఈ మార్గాన్ని దాటినవారు — శిష్యుని స్థితి గమనించి సరిదిద్దగలరు. పుస్తకాల ద్వారా పూర్తి అర్థం చేసుకోవడం సాధ్యం కాదు.

జ: (1) హృదయం నుండి ప్రాణం పైకి పొడిగించడం. (2) ఇడ-పింగళ నాడుల నుండి ప్రాణం విరమించడం. (3) సుషుమ్నలో ఘర్షణ కలగడం. (4) వేడి భ్రూమధ్యానికి చేరడం. (5) దివ్య శక్తి, జ్ఞానం, ఆనందం, ప్రకాశం కనిపించడం. (6) బాహ్య గాలితో సంబంధం తగ్గడం. (7) బ్రహ్మరంధ్రంలో ప్రాణం ఆత్మలో కలవడం — సమాధి.

జ: తల వంచడం, కళ్ళు మూసుకోవడం — ఇవి ప్రాణాన్ని అధోముఖంగా మారుస్తాయి. ఎంత భక్తితో చేసినా, అంతర్ముఖం + ఊర్ధ్వముఖం లేకుండా జ్ఞానం, మోక్షం రావు. రూపం ముఖ్యం — కేవలం భావం సరిపోదు.

జ: మెడ వంచడం, కళ్ళు మూసుకోవడం, వేళ్ళతో ముక్కు మూసుకోవడం, వెన్నెముక వంచడం — ఇవన్నీ తప్పుడు పద్ధతులు. ఇవి చేస్తే తమోగుణం పెరుగుతుంది, జ్ఞానం కలగదు. సరైన పద్ధతి: శరీరం-మెడ-తల ఒకే గీతలో, కళ్ళు పైకెత్తి, లోపల శ్వాసను పట్టుకుని పైకి పొడిగించడం.

జ: నిద్రలో అంతర్ముఖమే కానీ అధోముఖం. ప్రాణం కిందికి దిగుతుంది — తమస్సు పెరుగుతుంది. ఊర్ధ్వముఖం (పైకి వెళ్ళే దిశ) లేకపోతే జ్ఞాన ప్రకాశం కలగదు. అందుకే నిద్ర విశ్రాంతి ఇస్తుంది కానీ జ్ఞానం ఇవ్వదు.

జ: కాదు. ‘అగ్రజుడు’ అంటే మొదటి వాడు అని తెలిసినట్లు, ‘నాసికాగ్రం’ అంటే నాసిక యొక్క అగ్ర (మొదటి, ముందరి) భాగం — అది భ్రూమధ్యం. గీత చెప్పేది కళ్ళు పైకెత్తి భ్రూమధ్యంపై నిలపడం — ముక్కు కొన చూడడం కాదు.

జ: ఇడ, పింగళ, సుషుమ్న — ఈ మూడు నాడులు అజ్ఞ చక్రం (భ్రూమధ్యం) వద్ద కలిసే సంగమం. ప్రాణాయామంలో ప్రాణం ఇడ-పింగళ నాడుల నుండి విరమించి సుషుమ్నలో ప్రవేశించినప్పుడు ఇది జరుగుతుంది. ప్రాణం బ్రహ్మరంధ్రానికి చేరినప్పుడు శ్వాస ఆగి సమాధి కలుగుతుంది

జ: లేదు. ప్రాణాయామం = ప్రాణ + ఆయామ = ప్రాణాన్ని పొడిగించడం. ఉచ్ఛ్వాసంలో పైకి వెళ్ళే ప్రాణాన్ని సుషుమ్న మార్గంలో మరింత పైకి పొడిగించడమే ప్రాణాయామం. వేళ్ళతో ముక్కు మూసుకుంటే బాహ్య నాడీ శోధనమే అవుతుంది — లోపల పని జరగదు.

జ: ఆక్సిజన్ కేవలం ఉత్ప్రేరకం — రక్త ప్రసరణకు సహాయపడుతుంది మాత్రమే. నిజమైన జీవనాధారం లోపలి ప్రాణం — జ్ఞానంతో కూడిన చైతన్య శక్తి. లోపలి ప్రాణం తగ్గిపోతే ఎంత ఆక్సిజన్ ఇచ్చినా, వెంటిలేటర్ పెట్టినా ఉపయోగం లేదు.